We leven als broer en zus. Kan de liefde en aantrekkingskracht terugkomen?

"We zien elkaar graag. Maar eigenlijk leven we meer als broer en zus."

Ik hoor deze zin ontzettend vaak.

Er is niet noodzakelijk veel ruzie.

Jullie functioneren zelfs best goed samen.

De kinderen worden opgehaald. De boodschappen zijn gedaan. De rekeningen worden betaald. Er wordt gevraagd wie er morgen kookt.

Alles draait.

Behalve jullie relatie.

Een kus wordt een vluchtige kus.

Aanraken gebeurt steeds minder.

Seks wordt iets wat ooit vanzelfsprekend was, maar ondertussen bijna ongemakkelijk voelt om over te beginnen.

En ergens komt dan die pijnlijke vraag:

Zijn we nog geliefden? Of zijn we gewoon heel goede huisgenoten geworden?

Liefde en aantrekkingskracht zijn niet hetzelfde

Je kunt ontzettend veel van iemand houden en toch weinig aantrekkingskracht voelen.

Dat is belangrijk.

Want wanneer de intimiteit verdwijnt, denken mensen soms onmiddellijk:

"Dan zal de liefde wel weg zijn."

Dat hoeft helemaal niet zo te zijn.

Je kunt je partner graag zien.

Je kunt samen een gezin hebben opgebouwd.

Je kunt respect hebben voor elkaar.

Je kunt zelfs heel goed overeenkomen.

En toch kan het stuk waarin jullie man en vrouw, vrouw en vrouw, man en man of simpelweg geliefden zijn, naar de achtergrond verdwenen zijn.

Dan is de vraag niet alleen:

"Hou ik nog van mijn partner?"

Maar ook:

"Wat is er gebeurd met de dynamiek tussen ons?"

Van geliefden naar een goed draaiend bedrijf

Ik zeg soms tegen koppels:

"Jullie runnen samen een fantastisch bedrijf."

Dat bedrijf heet: het gezin.

Er is planning.

Organisatie.

Logistiek.

Wie haalt de kinderen?

Wat eten we?

Wanneer moet de auto naar de garage?

Wie gaat naar de ouderavond?

Heb jij de vuilnis buitengezet?

En dat is allemaal nodig.

Maar je kunt zo goed worden in het runnen van jullie gezin dat je vergeet dat er vóór dat gezin ook nog twee mensen waren die elkaar gekozen hebben.

Twee mensen die nieuwsgierig waren naar elkaar.

Die elkaar wilden aanraken.

Die moeite deden.

Die verlangden.

En soms is dat stuk niet verdwenen.

Het is gewoon bedolven geraakt onder alles wat moest.

Aantrekkingskracht heeft ruimte nodig

Dit is iets waar ik in mijn praktijk veel aandacht aan besteed.

In een lange relatie ontstaat gemakkelijk een enorme vertrouwdheid.

Dat is prachtig.

Maar aantrekkingskracht heeft naast veiligheid ook iets anders nodig:

ruimte.

Wanneer we alles samen doen, alles van elkaar weten en alleen nog functioneren als ouders en organisatoren, kan er iets verdwijnen.

Je ziet je partner niet meer echt.

Je weet al wat hij gaat antwoorden.

Je weet welke broek zij morgen gaat aantrekken.

Je kent zijn gewoontes.

Je kent haar irritaties.

Alles wordt voorspelbaar.

En precies daarom is het belangrijk dat je niet volledig verdwijnt in het wij.

Een gezonde relatie bestaat voor mij niet uit twee halve mensen die samen één geheel moeten worden.

Het zijn twee volledige mensen die ervoor kiezen om samen te zijn.

Wanneer je partner je kind wordt

Er is nog een dynamiek die aantrekkingskracht enorm kan beïnvloeden.

De ouder-kinddynamiek.

Dat gebeurt bijvoorbeeld wanneer één partner steeds meer verantwoordelijkheid begint te dragen.

"Heb je dat al gedaan?"

"Vergeet je afspraak morgen niet."

"Ik heb je toch gezegd dat je dat moest regelen?"

"Geef maar, ik zal het wel doen."

De ene wordt steeds meer de verantwoordelijke.

De andere steeds meer degene die gestuurd, gecorrigeerd of gered wordt.

En dan gebeurt er iets bijzonders.

Je kunt moeilijk verlangen naar iemand die je voortdurend moet opvoeden.

En omgekeerd is het ook moeilijk om je krachtig en aantrekkelijk te voelen wanneer je partner voortdurend jouw mama of papa lijkt te worden.

Daarom kijk ik bij problemen rond intimiteit niet alleen naar seks.

Ik kijk naar de hele dynamiek van de relatie.

"Hij neemt nooit initiatief"

Ook dat hoor ik vaak.

En dan is mijn nieuwsgierigheid:

Hoe is dat zo gegroeid?

Misschien nam jij jarenlang alles over omdat het sneller ging.

Misschien vertrouwde je er niet op dat de ander het op jouw manier zou doen.

Misschien heeft je partner geleerd:

"Ze regelt het toch."

En ondertussen ben jij moe geworden.

Je denkt:

"Waarom moet ik hier altijd alles doen?"

En de ander voelt zich misschien steeds kleiner.

Niemand heeft dit bewust gepland.

Maar samen hebben jullie een patroon opgebouwd.

Dat is precies waarom ik zo weinig geïnteresseerd ben in schuld.

Ik ben veel meer geïnteresseerd in:

Hoe zijn jullie hier samen terechtgekomen?

Want als we dat begrijpen, kunnen we ook kijken hoe we eruit komen.

Seks is vaak niet het eerste probleem

Wanneer koppels weinig seks hebben, willen ze soms meteen het seksprobleem oplossen.

"We moeten gewoon vaker seks hebben."

Maar als er overdag frustratie, afstand, kritiek of een ouder-kinddynamiek is, kun je 's avonds niet zomaar op een knop drukken en verwachten dat er plots verlangen ontstaat.

Daarom stel ik liever eerst andere vragen.

Hoe kijken jullie naar elkaar?

Is er nog bewondering?

Is er speelsheid?

Kunnen jullie elkaar missen?

Voel jij jezelf nog aantrekkelijk?

Voel jij je partner nog als partner?

Is er ruimte voor jezelf?

Of zijn jullie volledig opgegaan in ouderschap, werk en verplichtingen?

Seksualiteit staat niet los van de rest van een relatie.

Het vertelt vaak iets over wat er tussen twee mensen gebeurt.

Wacht niet tot je "goesting" krijgt

Dit is ook een belangrijke.

In het begin van een relatie hoef je meestal niet veel moeite te doen om verbinding te creëren.

Je zoekt elkaar vanzelf op.

Na vijftien of twintig jaar, kinderen, werk, huishouden en honderd verantwoordelijkheden werkt dat soms anders.

Dan denken mensen:

"Als de liefde goed zit, zou het toch vanzelf moeten komen?"

Waarom?

Je plant tijd voor je werk.

Voor de kinderen.

Voor vrienden.

Voor de tandarts.

Voor sport.

Maar tijd maken voor je relatie zou plots spontaan moeten gebeuren?

Een relatie heeft aandacht nodig.

Niet omdat ze slecht is.

Maar omdat iets wat geen aandacht krijgt uiteindelijk naar de achtergrond verdwijnt.

Begin niet met "we moeten meer seks hebben"

Begin kleiner.

Kijk elkaar opnieuw eens aan.

Raak elkaar aan zonder dat daar onmiddellijk iets uit moet volgen.

Ga samen iets doen wat niets met kinderen, huishouden of problemen oplossen te maken heeft.

Word opnieuw nieuwsgierig.

En misschien nog belangrijker:

word opnieuw een beetje nieuwsgierig naar jezelf.

Wie ben jij geworden?

Waar word jij blij van?

Wat geeft jou energie?

Wanneer voel jij je aantrekkelijk?

Waar verlang jij naar?

Want aantrekkingskracht gaat niet alleen over hoe je naar je partner kijkt.

Het gaat ook over hoe jij jezelf ervaart binnen die relatie.

Kan aantrekkingskracht dan echt terugkomen?

Ja.

Dat kan.

Maar niet door te proberen terug te gaan naar hoe het twintig jaar geleden was.

Jullie zijn niet meer dezelfde mensen.

En dat hoeft ook niet.

De interessante vraag is:

Wie zijn jullie vandaag, en kunnen jullie elkaar vanuit die plek opnieuw ontmoeten?

Soms zit er nog ontzettend veel liefde onder jaren van gewoonte, frustratie en praktische beslommeringen.

Maar liefde alleen is niet altijd voldoende om verlangen levend te houden.

Daarvoor moeten we soms opnieuw beweging creëren.

In onszelf.

En tussen elkaar.

Kijk dus niet alleen naar wat verdwenen is

Wanneer koppels zeggen:

"We leven als broer en zus"

horen zij vaak vooral wat er niet meer is.

Geen passie.

Geen spanning.

Geen seks.

Geen verlangen.

Ik wil ook kijken naar wat er wel nog is.

Is er respect?

Is er warmte?

Is er humor?

Is er genegenheid?

Is er bereidheid om opnieuw naar elkaar te kijken?

Dan hebben we iets om mee te werken.

En vervolgens onderzoeken we niet:

"Hoe krijgen we onze oude relatie terug?"

Maar:

"Welke relatie willen wij vanaf vandaag met elkaar creëren?"

Dat is een heel andere vraag.

Relatiebegeleiding bij Studio Samen

Bij Studio Samen in Oostkamp, nabij Brugge, begeleidt Sylvia Declerck koppels en individuen die merken dat verbinding, intimiteit of aantrekkingskracht uit hun relatie verdwenen is.

We kijken daarbij niet alleen naar seksualiteit.

We onderzoeken de dynamiek tussen jullie.

Zijn jullie geliefden gebleven of vooral ouders en organisatoren geworden?

Is er een ouder-kinddynamiek ontstaan?

Hoe zit het met verantwoordelijkheid, autonomie, verbinding en ruimte?

En welk aandeel kun jij zelf opnemen om opnieuw beweging te creëren?

Niet met als doel terug te worden wie jullie vroeger waren.

Wel om te ontdekken:

Wie willen jullie vandaag voor elkaar zijn?