
"Hij weet toch dat ik dit niet leuk vind?"
"Ik heb dat al honderd keer gezegd."
"Ze denkt gewoon nooit aan mij."
"Waarom moet ik altijd rekening houden met iedereen en houdt niemand rekening met mij?"
Herkenbaar?
Dan is de kans groot dat het niet alleen gaat over wat je partner doet.
Het gaat vooral over wat het gedrag van je partner bij jou betekent.
Want wanneer iemand geen rekening met ons houdt, voelen we vaak iets veel groters:
Ik ben blijkbaar niet belangrijk.
Hij ziet mij niet.
Zij kent mij niet.
Als hij echt van mij hield, zou hij dit toch weten?
En precies daar begint het interessant te worden.
Dat is een zin die ik in mijn praktijk ontzettend vaak hoor.
Jullie zijn al tien jaar samen.
Misschien twintig.
Dus natuurlijk verwacht je dat je partner jou ondertussen kent.
Maar er zit een gevaar in die gedachte.
Want:
Jou kennen is niet hetzelfde als jouw gedachten kunnen lezen.
Wij verwachten ontzettend vaak dingen van onze partner die we nooit echt duidelijk hebben uitgesproken.
We geven hints.
We zuchten.
We worden stiller.
We kijken boos.
We zeggen:
"Laat maar."
Maar eigenlijk bedoelen we:
"Zie alsjeblieft wat ik nodig heb."
En wanneer de ander dat niet ziet, voelen we ons niet gezien.
Ik hoor soms:
"Je mag geen verwachtingen hebben in een relatie."
Daar ben ik het niet mee eens.
Natuurlijk heb je verwachtingen.
Je mag verwachten dat je partner respectvol met je omgaat.
Je mag verlangen naar aandacht.
Naar verbinding.
Naar betrokkenheid.
Naar steun.
De vraag is alleen:
Weet je partner wat jij verwacht?
En nog belangrijker:
Hebben jullie daar samen dezelfde betekenis aan gegeven?
Want wat voor jou vanzelfsprekend is, hoeft dat voor de ander helemaal niet te zijn.
Stel.
Jij hebt een verschrikkelijke dag gehad.
Je komt thuis.
Je partner zit op zijn telefoon.
Hij vraagt niet onmiddellijk hoe het met je gaat.
Voor jou betekent dat misschien:
"Het interesseert hem niet."
Maar is dat zo?
Misschien denkt hij:
"Ze ziet er moe uit. Ik laat haar eerst even bekomen."
Exact dezelfde situatie.
Twee totaal verschillende verhalen.
En wanneer jij reageert op jouw verhaal alsof het een feit is, kan daar binnen enkele minuten ruzie uit ontstaan.
Daarom gebruik ik in mijn begeleiding zo vaak een heel eenvoudige vraag:
Is dat zo?
Hij vroeg niet hoe je dag was.
Dat is een feit.
"Hij geeft niet om mij."
Is dat óók een feit?
Of is dat jouw interpretatie?
Dat onderscheid kan enorm veel veranderen.
"Hij doet dat expres."
"Zij weet perfect dat dit mij kwetst."
"Hij vindt zijn werk belangrijker dan mij."
"Ze heeft gewoon geen respect voor mij."
Misschien.
Maar misschien ook niet.
We leven allemaal in onze eigen wereld.
Met onze eigen ervaringen.
Onze eigen gevoeligheden.
Onze eigen verwachtingen.
En onze eigen betekenis van liefde.
Wat voor jou rekening houden betekent, kan voor je partner iets totaal anders betekenen.
Jij denkt misschien:
Als je van mij houdt, vraag je hoe mijn dag geweest is.
Je partner denkt misschien:
Als ik van jou hou, laat ik je met rust wanneer je moe thuiskomt.
Allebei proberen jullie liefde te geven.
En allebei kunnen jullie je ondertussen niet geliefd voelen.
Dat klinkt eenvoudig.
Maar probeer het eens.
Er is een enorm verschil tussen:
"Jij houdt ook nooit rekening met mij."
en:
"Ik zou het fijn vinden als je mij even laat weten wanneer je later thuiskomt."
Bij de eerste zin moet je partner zich verdedigen.
Bij de tweede krijgt je partner informatie.
Dat is iets waar ik koppels heel vaak mee laat oefenen.
Niet:
Wat doet mijn partner verkeerd?
Maar:
Wat wil ik eigenlijk?
Dat vraagt soms verrassend veel oefening.
Want klagen kunnen we meestal heel goed.
Onze behoefte helder uitspreken zonder de ander aan te vallen, is iets anders.
Stel dat je partner thuiskomt en jij hebt een verschrikkelijke dag gehad.
Je bent boos.
Gefrustreerd.
Overprikkeld.
En je hebt ondertussen al drie dingen verzameld waar je partner volgens jou geen rekening mee heeft gehouden.
Als je vanuit die lading begint:
"En trouwens, jij hebt vanmorgen alweer..."
dan zit het gesprek eigenlijk al in het rood voordat het begonnen is.
Die lading gaat mee.
En je partner voelt ze.
Misschien verdedigt hij zich.
Misschien trekt zij zich terug.
En daar ontstaat opnieuw jullie bekende patroon.
Daarom is het soms belangrijk om eerst even terug te keren naar neutraliteit.
Wat zijn de feiten?
Wat voel ik?
Wat maak ik ervan?
En wat wil ik eigenlijk vragen?
Dan voer je een totaal ander gesprek.
Absoluut.
Dit gaat niet over alles bij jezelf leggen.
Als jij duidelijk aangeeft wat belangrijk voor je is en je partner daar structureel overheen blijft gaan, dan mogen we daar óók naar kijken.
Naar je eigen aandeel kijken betekent niet:
"Dan moet ik alles maar accepteren."
Integendeel.
Het betekent ook dat je leert zeggen:
"Dit is belangrijk voor mij."
"Dit heb ik nodig."
"Dit wil ik niet."
"Dit is mijn grens."
En vervolgens kijken we naar wat de ander daarmee doet.
Dat is verantwoordelijkheid nemen voor jezelf.
Deze is soms wat confronterend.
We verwachten in relaties gemakkelijk dat onze partner ervoor zorgt dat wij ons geliefd, gezien, gewaardeerd en belangrijk voelen.
Maar dat is een enorme opdracht voor één persoon.
Je partner mag bijdragen aan jouw geluk.
Heel graag zelfs.
Maar hij of zij kan niet verantwoordelijk worden voor jouw volledige binnenwereld.
Wanneer jouw gevoel van waarde volledig afhankelijk wordt van wat je partner vandaag wel of niet doet, geef je ontzettend veel macht uit handen.
Daarom kijken we in mijn praktijk niet alleen naar:
Wat heb ik nodig van mijn partner?
Maar ook:
Wat heb ik nodig van mezelf?
Dus wanneer je jezelf de volgende keer hoort denken:
"Waarom houdt mijn partner nooit rekening met mij?"
stop dan even.
En maak het kleiner.
Wat gebeurde er precies?
Wat voel ik daarbij?
Welke betekenis geef ik eraan?
Is dat zo?
En vooral:
Wat wil ik concreet van mijn partner vragen?
Misschien wordt:
"Hou eens rekening met mij!"
dan:
"Als onze plannen veranderen, wil je mij dat dan even laten weten?"
Of:
"Wanneer ik thuiskom na een moeilijke dag, zou ik het fijn vinden als je even vraagt hoe het met me gaat."
Of:
"Ik wil graag dat we dit soort beslissingen eerst samen bespreken."
Daar kan een partner iets mee.
Misschien is dat wel de belangrijkste boodschap.
Liefde betekent niet:
Jij weet altijd wat ik nodig heb zonder dat ik het hoef te zeggen.
Liefde kan ook betekenen:
Ik leer jou steeds beter kennen omdat jij mij durft te vertellen wie je bent en wat je nodig hebt.
En andersom.
Stop dus met testen of je partner uit zichzelf aanvoelt wat jij nodig hebt.
Geef informatie.
Stel vragen.
Word nieuwsgierig.
En durf ook te onderzoeken welk verhaal jij zelf maakt van het gedrag van de ander.
Want soms verandert er verrassend veel wanneer we stoppen met denken:
"Als je mij graag zag, zou je dit weten."
en beginnen met:
"Ik wil je vertellen wat belangrijk voor mij is."
Bij Studio Samen in Oostkamp, nabij Brugge, begeleidt Sylvia Declerck koppels en individuen die vastlopen in communicatie, verwachtingen en terugkerende patronen binnen hun relatie.
We zoeken niet naar wie gelijk heeft.
We kijken naar wat er tussen twee mensen gebeurt.
Wat zijn de feiten?
Wat vul jij in?
Welke verwachting heb je?
Heb je die verwachting uitgesproken?
Wat heb jij nodig?
En hoe kun je dat duidelijk maken zonder de ander verantwoordelijk te maken voor alles wat jij voelt?
Want goede communicatie begint niet bij ervoor zorgen dat je partner eindelijk begrijpt wat hij verkeerd doet.
Het begint vaak bij zelf begrijpen:
Wat gebeurt er eigenlijk in míj en wat wil ik werkelijk zeggen?
Doe de gratis relatiecheck in 2 minuten en ontdek waar je staat. Je krijgt direct een persoonlijk resultaat met tips.
Ontvang tips en inzichten voor betere relaties.
© 2026 Studio Samen. Alle rechten voorbehouden.
Website gemaakt door JabejaBTW: BE 0533.838.015